Vandaag is al weer de laatste dag van een wederom bijzonder bezoek aan de shelters een Spanje. Een dag waarop Jan en Anneke een andere kant te zien kregen van het werk dat de Spaanse vrijwilligers elke week doen. Een dag die ze nog meer motivatie zal geven om door te blijven gaan met het belangrijke werk dat we samen met onze Spaanse collega’s doen. En een dag waarop 6 galgo’s gered werden uit een perrera…

Omstreeks kwart voor elf vanmorgen vertrok ons duo richting de perrera, waar ze vrijwilligers van een shelter zouden ontmoeten. Perrera, wellicht zegt het u niet zoveel. Officieel is het een gemeentelijk asiel voor honden – perro betekent hond in het Spaans. In de praktijk is het een dodingsstation. Een plek waar zwerfhonden naartoe gebracht worden om te sterven. Niet meteen, natuurlijk, want er is een wettelijk termijn voor hoelang de hond in leven gehouden moet worden. Dit verschilt per plaats of gebied, afhankelijk van lokale regelgeving. Bij sommige perrera’s is het 15 dagen, andere perrera’s moeten de honden 10 dagen in leven houden. In leven houden – ja – dat is heel iets anders dan ze verzorgen.

De honden zitten opgesloten in kale hokken en krijgen net genoeg te eten om te overleven. Medische hulp krijgen ze niet. Als de termijn er op zit, worden ze zonder pardon afgemaakt. De perrera’s krijgen namelijk geld om de honden die tijd in leven te houden. Daarna maakt het niet uit wat er met ze gebeurt, en worden ze dus gewoon vermoord. Het geld krijgen de perrera’s voor hun “hulp” bij het “oplossen” van het zwerfhonden probleem…

Deze kille, meedogenloze wetenschap is zwaar, maar nog niets vergeleken bij de werkelijkheid. De klassieke muziek die er vaak de hele dag gedraaid wordt, klinkt als een dodenmars. Het is genoeg om je nekharen overeind te zetten. Over hoe de honden behandeld worden, zullen we het maar niet hebben. U begrijpt ook wel dat de mensen die daar – keurig in uniform en met een beleefde glimlach – werken, geen voorvechters zijn van dierenrechten…

Wat een schril contrast met de liefde en passie voor honden die Jan en Anneke in de shelters hebben gezien. Geen enthousiaste kwispelende begroetingen, geen honden die Anneke en haar camera bedelven als ze knielt om een foto te maken, geen honden die Jan zijn baard komen wassen… Ze mochten er niet naar binnen, naar verluid vanwege de corona maatregelen. Dat was een teleurstelling, ze hadden het “graag” met eigen ogen gezien. Niet omdat het een leuk gezicht is, maar om de waarheid te leren kennen die we allemaal wel weten, om zelf te zien waar we het voor doen. De vrijwilliger van de shelter zei dat ze geluk hadden dat ze niet naar binnen mochten. Binnen heerst alleen doffe ellende. Probeer je ogen maar eens droog te houden, en die beelden weer van je netvliezen te krijgen…

De vrijwilligers moesten dus buiten blijven; het voelde alsof ze stonden te wachten voor de poorten van de hel. Maar uiteindelijk werden zes galgo’s naar buiten gebracht en op de drempel overgedragen aan de shelter. Zes levens gered van een zekere dood en het gruwelijke aftellen daar naartoe. Zes levens die waren vrijgekocht, als of een stukje van je ziel aan de duivel hebt verkocht. Want als je eenmaal door die hellepoort heen bent gestapt, en de doffe ellende aan de andere kant hebt gezien, breekt er een stukje van je hart. Een stukje dat je nooit meer terug krijgt, hoeveel honden je ook redt…

Daarna zijn Jan en Anneke mee terug gegaan naar de shelter, waar de honden werden gewassen om de geur van dood en verderf van zich af te spoelen. Ze weten het nog niet, maar ze zijn nu veilig en zullen vanaf nu met liefde worden verzorgd. En op een dag komt er een sprookjes-einde voor hun nachtmerrie, en mogen ze nog lang en gelukkig leven bij hun adoptiefamilie.

De middag hebben Jan & Ann gebruikt om foto’s en filmpjes te maken van nieuwe honden, die binnenkort op onze website zullen verschijnen. Een waardevolle bijdrage die ze kunnen maken aan de zoektocht voor een beter leven voor deze lieverds. ‘s Avonds zijn ze nog naar de shelter Galgos en Familia gereden en ook hier hebben ze zo veel mogelijk foto’s gemaakt. Het is alles wat ze op dit moment voor de honden kunnen doen.

Morgen is er weer een nieuwe dag, dan zullen ze beginnen aan de lange terugreis – maar deze keer zijn ze niet alleen! Ze mogen dan 10 hondjes meenemen, op weg naar hun nieuwe, mooie toekomst!

We houden u graag op de hoogte van de belevenissen van Jan & Ann. Bekijk hier het volgende reisverslag. Heeft u het vorige reisverslag gemist, klik dan hier!