Vrijdag de 13e. De dag van het bus transport van maart 2020. Doel: 9 geredde windhonden ophalen – 8 geadopteerd en 1 voor in de pleeg, en tegelijkertijd de broodnodige hulpgoederen naar de shelters brengen. Een onderneming die zorgvuldig wordt voorbereid. Een reis waar bloed, zweet en tranen in zijn gaan zitten. Spanje is gehaald, maar de honden helaas niet. Lees hier het verhaal van onze dappere strijders Jan en Maurits.

Het was nog even spannend of deze reis wel door kon gaan. Zoals iedereen wel weet, was het coronavirus aan een aardige opmars bezig. Wat is dan wijsheid, wat is dan verstandig? Opeens is Spanje, met drie landgrenzen er tussen, dan best ver weg. Maar, afzeggen doe je ook niet zo maar. De shelters hebben de hulp goederen zo hard nodig, evenals de plekken die vrijkomen doordat de geadopteerde honden mee terug gaan, en de adoptanten wachtten al vol smart. Alle berichten werden goed in de gaten gehouden, maar de maatregelen die toen voor de vier landen werden aangekondigd vormden geen directe belemmering. Ons reisduo, Jan en Maurits, verkeerde zelf in goede gezondheid, dus met inachtneming van wat extra maatregelen durfden zij de reis wel aan.

Dan nog was het nog even afwachten of alles volgens plan zou gaan: op woensdag 11 maart stond ons trouwe busje namelijk nog bij de garage! Maar donderdag 12 maart kon het sjouwwerk dan toch beginnen. Er waren weer een heleboel hulpgoederen ingezameld voor de Spaanse shelters die alles zo hard nodig hebben. Van hondenvoer tot reismanden, het moest allemaal zorgvuldig in de bus geladen worden. Donderdagavond om 23.30 uur was het dan zo ver: Jan en Maurits begonnen aan hun lange reis naar Spanje. Op donderdag de 12e en niet vrijdag de 13e, dus dat kwam vast allemaal goed!

De reis verliep heel voorspoedig, en we kregen regelmatige updates. De sfeer zat er goed in en om 13.00 uur waren de heren al in Spanje: strak blauwe hemel, een heerlijke temperatuur en geen vuiltje aan de lucht. Zo rond 14.30 uur zou ons duo arriveren in Miranda de Ebro.

En toen bleek vrijdag de 13e in maart 2020 een absolute pechdag te zijn…

Het nieuws druppelde langzaam binnen. Bij aankomst bleek dat het hotel van de mannen gesloten was: de Spaanse overheid had nieuwe maatregelen getroffen en alle horeca werd gesloten. Op zoek dus naar een nieuw hotel, maar zou er nog iets open zijn? En zouden ze nog plek hebben? En welke maatregelen kwamen er nog meer?

Terwijl we op zoek waren naar een nieuw hotel en nadachten over het inkorten van de reis, kwam het volgende bericht via onze contactpersoon bij de shelters: Spanje ging op slot. Waarschijnlijk zondag al. Het ophalen van de honden zou onmogelijk zijn, ze zouden waarschijnlijk de grens niet meer over mogen steken. Het afgeven van hulpgoederen kon net zo min doorgaan. Wat een drama. Voor de shelters, voor de honden, voor de adoptanten en voor ons duo dat al zo ver was gekomen.

De vraag was: hoe nu verder? Want meteen in de auto stappen en de meer dan duizend kilometer terug rijden zonder te rusten was geen optie. De ontwikkelingen in Spanje gingen snel en de beste optie leek dat de mannen op het eerste vliegtuig naar huis zouden stappen. De bus zou later dan maar opgehaald moeten worden.

Maar de gifbeker was nog niet leeg; Jan maakte bij het hotel een onfortuinlijke val en belandde op de eerste hulp in Spanje. Het resultaat: een gebroken neus, enkele verloren tanden en gescheurde wenkbrauw. Bovendien kon hij niet meer vliegen.

Ons duo is dus maar meteen terug gereden richting de grens met Frankrijk, zo snel mogelijk Spanje verlaten was het devies. Gelukkig kwamen ze onderweg een hotel tegen dat nog wel open was en konden ze hier overnachten. Inmiddels werden ook veel vluchten geschrapt, en was het onmogelijk om een extra chauffeur naar zuid Frankrijk te vliegen om mee te helpen met de lange reis naar huis. Het thuisfront kon niets anders doen dan afwachten, terwijl Maurits de lange weg terug alleen moest rijden. Wel of niet overnachten in Frankrijk was de vraag, maar uiteindelijk is hij door gereden. Maar goed ook, ‘s avonds kwam het nieuws dat ook Frankrijk op slot ging. Omstreeks 20.30 uur op zaterdag 14 maart was Jan weer thuis en iets voor 22.00 uur, bijna 48 uur nadat hij vertrokken was, was ook Maurits weer veilig thuis.

Het droevige nieuws moest aan de adoptanten worden verteld. Zij verwachtten immers dat ze 21 maart hun nieuwe hondje in de armen konden sluiten. In plaats daarvan, gaat het een stuk langer duren. Wie weet wanneer de grenzen weer open gaan? Natuurlijk rekenden we op enorme teleurstelling van de adoptanten. Maar we werden ook verrast door hun grote hart: er werden donaties gedaan om te helpen bij het dekken van de toch gemaakte kosten. Hoe bijzonder, dat in zulke tijden en onder zulke omstandigheden dit soort reacties zo snel komt.

Dank voor het begrip en de steun van de teleurgestelde adoptanten.
Dank aan Jan en Maurits die er alles aan hebben gedaan om deze reis toch door te laten gaan, ondanks alles wat er speelde.
Dank aan alle vrijwilligers in Spanje en hier in Nederland die hebben meegeholpen met het regelen van deze reis én de noodrit terug.
En dank aan alle mensen die besloten hebben om de Spaanse shelters financieel te ondersteunen, zij hebben dit zo ontzettend hard nodig in deze zware, onzekere tijd.

Vrijdag 13 maart 2020, we zullen je niet gauw vergeten. Zowel vanwege alle gebeurtenissen, als vanwege alle steun en samenhorigheid die we hebben mogen ervaren.