Begin januari hoorden we dat er nu al verschillende shelters zijn die noodgedwongen honden in de perrera (dodingsstation) moeten laten zitten, ze zijn allemaal overbelast en ruimte om nieuwe honden op te nemen is er niet meer. Geld om de honden onder te brengen bij een hondenhotel, zodat we tijd voor hun kunnen rekken, is er niet. Pas als er honden vertrekken naar hun adoptiegezin, zou er weer plaats vrij komen.

Met vereende krachten hebben we er aan gewerkt om in elk geval een deel van dit probleem op te kunnen lossen. Acties opzetten, fundraising, extra aandacht op Facebook vragen en ook financiële adoptie zodat er een of twee honden uit de perrera konden worden gehaald en tijdelijk tot er plek zou zijn in de shelter in een doghotel mochten gaan wonen. Maar ijzer met handen breken gaat helaas niet. Er waren wel een aantal honden al geadopteerd, maar de vluchten was het probleem.

En dus besloten we zelf te gaan reizen. Zo gezegd, zo gedaan. Het is zo’n geweldig goed gevoel. Twee honden die weg mogen uit de shelter, naar hun eigen gezin. Twee adoptiegezinnen die dolblij zijn dat hun hond komt. En bovenop alles………….twee honden die hierdoor een plekje kunnen krijgen in de shelter en daardoor van een wisse dood worden gered. Wat is er nou toch mooier dan vier honden in één keer te kunnen redden. En hoeveel mooier kan het worden….. Op 13 januari kregen we van een van de shelter te horen dat de perrera mededogen had getoond met een aantal van de honden. Ze mochten wat langer blijven. Door dit uitstel zijn er nu inmiddels 10 gered. Nog niet allemaal in de shelter, maar ze mogen in elk geval nog wat langer leven zodat ze er op tijd uitgehaald kunnen worden. Ook werd er op 13 januari nog een hond uit de perrera gehaald, die nu heerlijk verwend wordt door de geweldige vrijwilligers van de shelter.

Het waren Kyra en Demi die de bofferds waren om te mogen vliegen. Op 19 januari was het zover; De reis was geboekt, samen met 1 van de dolgelukkige adoptanten vertrokken we naar Spanje, de 2e dolgelukkige adoptant zou ons opwachten bij terugkomst. Welke twee honden er door onze vlucht uit de perrera werden gered wisten we toen nog niet.

En toen was het dan zover. Koen, een van de adoptanten en ik. ‘s Nachts om 3 uur opstaan, om 4 uur in de auto, om 5 uur op de luchthaven zijn, want onze vlucht vertrok om 06.50 uur. Moe ben je dan al bij aankomst op de luchthaven en dat betekende tijdens de vlucht nog even proberen te slapen. Aan gekomen op Malaga én natuurlijk auto opgehaald gingen we samen op pad naar de shelter Huella de Jaen in het stadje Jaen. Een rit van ruim 2.5 uur.

Moe, maar blij dat we er eindelijk waren kwamen we rond 13.15 uur aan. En wat een heerlijk warm welkom kregen we van Pedro en zijn mensen. We werden meteen door een tiental honden begroet, besnuffeld en natuurlijk konden we niet anders dan ze allemaal knuffelen. Handen tekort, dat is logisch. Het is zo verschrikkelijk hartverwarmend en ontroerend elke keer weer, om bij een van de shelters te zijn en te mogen ervaren hoe die lieve dieren, die toch bijna allemaal een liefdeloos leven hebben gekend zo blij zijn met elk stukje aandacht, elke knuffel, elk lief woord. En laten we vooral de tomeloze inzet van al die vrijwilligers niet vergeten. Koen ging natuurlijk al heel snel Kyra begroeten, logisch……het is best een bijzondere ervaring om naar Spanje te gaan om je eigen hond op te halen. En wat een schatje is ze toch! Een en al liefde en een enorme knuffelkont. Ze wilde al bijna meteen bij Koen op schoot. En Demi……sjonge, een en al elegantie, opgewektheid, heel hard kwispelen met de beruchte zweepstaart. Ik kan er uit ervaring over meepraten dat die staart hard tegen je benen krijgen behoorlijk pijnlijk kan zijn.

Nadat we iedereen (ja, de mensen daar pas nadat we de honden hadden begroet) hadden begroet gingen we even een rondje maken door de shelter. En tot onze grote verrassing waren er 3 nieuwe galgo’s die pas de dag er voor waren gered. We hoorden ook dat er inmiddels al weer een paar honden uit de perrera waren gehaald en dat er op 24 januari een paar honden weg zouden gaan omdat ze geadopteerd waren. Dan zou er weer plaats zijn voor nieuwe honden.

Zelf ben ik al een paar jaar vrijwilliger bij GRH, maar toch hoorde ik in de shelter nog iets nieuws. Ik kwam een ontzettend lieve bodeguero tegen, een in Nederland erg onbekend ras dat snel verward wordt met de fox terrier of de boerenfox, want uiterlijk lijken ze erg op elkaar. Ze hebben alleen een heel ander, veel rustiger en zachter, karakter. Ik hoorde van Pedro dat de bodeguero samen met de galgo’s en de podenco’s tot de drie rassen behoort die het het zwaarste te verduren hebben in Spanje. Ik dacht altijd dat het vooral om de galgo’s en podenco’s ging. De reden: ook de bodeguero is een jachthondje. Ik was helemaal verliefd op dat kleine ding en dus was het maar goed dat ik haar om verschillende redenen niet mee kon nemen. Een er van was dat ze al geadopteerd was en heel binnenkort naar haar eigen adoptiegezin mag gaan.

Het maakt zo’n diepe indruk en het is gewoon hartverscheurend als je dan bedenkt dat alle shelters heel regelmatig moeten weigeren honden op te nemen of niet alle honden kunnen redden uit de perrera om de simpele reden, dat er geen plaats meer is voor hen in de shelter en een ernstig tekort aan geld om hen zelfs maar goed te eten te geven!

De shelter Huella de Jaen is overigens een vrij kleine shelter. Er mogen in de shelter zelf maximaal 30 honden zijn, de vergunning die de gemeente heeft afgegeven staat hen niet toe meer honden op te nemen en daar houden ze zich heel strikt aan, want ze willen natuurlijk niet het risico lopen in overtreding te zijn waardoor de kans bestaat de vergunning kwijt te raken of misschien nog wel erger………..dat alle honden worden meegenomen en (weer) naar de perrera worden gebracht.

Het gesprek met Pedro en zijn lieve vrijwilligers was enorm gezellig en we hebben ook veel gelachen. De engelse taal zijn de meesten niet machtig of heel beperkt dus we moesten veel gebruik maken van “handen en voeten werk”. Maar als je allemaal een groot hart hebt en erg veel liefde voor de honden, dan is er altijd een klik en los je dat gewoon samen op.

Na een paar uur moesten we weer afscheid nemen. De benches werden voor ons gepakt, de honden kregen allebei een halsband om, jasje aan, tuigje er omheen en natuurlijk dubbel aanlijnen. Dan de auto in waar we de riemen omwisselden voor een korte riem die aan het tuigje wordt gehaakt en bevestigd wordt in de sluiting van de veiligheidsgordels. Pedro stond het glimlachend aan te kijken, dolblij dat zijn honden veilig zouden worden vervoerd. Na een emotioneel afscheid van iedereen maar met een voldaan gevoel gingen we weer op weg naar Malaga, dus weer een rit van ruim 2.5 uur, en om 20.20 uur vertrok ons vliegtuig. Rond 23.30 uur landden we in Amsterdam en konden we een uurtje later ook de adoptante van Demi en de vluchtafhalers van GRH begroeten. Wat een dag was het geweest, vol van prachtige en emotionele indrukken, bijna 24 uur achter elkaar in de benen. ‘s Nachts om ongeveer 02.30 uur lag ik uiteindelijk in bed, moe maar voldaan. Het is een fijne dag geweest – die zoals altijd bij een bezoek aan een van de shelters die indruk heeft gemaakt – waarin we 4 honden en twee adoptanten heel gelukkig hebben gemaakt. Dit is een van de redenen waarom ik dit vrijwilligerswerk zo graag doe, het is het allemaal WAARD!!

Wij kijken al uit naar de volgende reis…….. Lijkt het u ook geweldig om een hond te adopteren, of kunt u een hond helpen met het vliegen naar Nederland of op een andere manier helpen? Alle informatie hierover kunt u op onze site vinden!