4731 Pixie & Dixie

Vrij voor adoptie
Vragen over 4731 Pixie & Dixie?
Neem gerust contact op met ons team. Wij streven er naar uw bericht binnen 48 uur te beantwoorden. De mensen van ons team zijn bereikbaar per adoptie@greyhoundsrescue.nl.
Ras:
Podenco
Geslacht:
Reu
Gewicht:
Niet bekend
Leeftijd:
3 jaar, 7 mnd
Geboortedatum:
01-10-2018
Land:
Nederland
Sheltercode:
Pleeg
Karakter:
Intelligent, Lief, Sociaal, Aanhankelijk, Afwachtend, Blij, Gevoelig, Onzeker, Speels en Vrolijk
Gedrag:
Goed met andere honden, Goed met volwassenen, Goed met kinderen maar niet te druk en zie omschrijving
Gezondheid:
Zie omschrijving hond

Omschrijving van 4731 Pixie & Dixie

Update 10-05-2022 Zusje Pixie (bruin, 7,5 kilo) en haar broertje Dixie (wit met bruin, 9,5 kilo) kwamen als twee angsthaasjes bij ons binnen, na twee jaar in een shelter in Spanje. Met veel geduld en liefde van onze kant hebben ze zich ontwikkeld tot de liefste, aanhankelijkste, knuffeligste hondjes die je je maar kan wensen. Ze zijn vrolijk, speels, nieuwsgierig, af en toe ondeugend en erg op ‘hun mens’ gericht. Ook bezoek wordt vrolijk begroet. En nog altijd ontwikkelen ze zich. Ze zijn steeds meer vrij en onbevangen. Ondanks dat ze slechtziend zijn, Dixie zelfs heel slechtziend, kunnen ze zich uitstekend redden op bekend terrein. In huis racen ze tijdens het dagelijkse dolle halfuurtje als volleerde stuntpilootjes over de banken, onder de tafel en tussen de stoelpoten door zonder ook maar ergens tegenaan te botsen. Ook in de tuin en hondenwei weten ze feilloos hun weg te vinden. Heel af en toe, als ze met hun aandacht elders zijn, bij voorbeeld bij een konijn aan de andere kant het hek, lopen ze weleens met hun neusje tegen het gaas. Maar daar laten ze zich niet door ontmoedigen. Zij blijven vrolijk en nieuwsgierig hun snuffelweg volgen. Ze houden erg van lange wandelingen, natuurlijk wel aangelijnd en langs niet te drukke wegen. Hun neus maakt dan overuren. Niets is heerlijker dan allemaal luchtjes van vreemde honden en allerlei andere dieren opsnuiven. Vooral Pixie loopt voortdurend met haar neusje op de grond en tussen de grassprieten. Broertje Dixie houdt meer van doorstappen met af en toe een snuffelpauze. Allebei gaan ze heel goed om met andere honden, groot en klein. Thuis leven ze met onze grote galgo, onze podenco campanero en ons kleine Portugese podencokruisinkje. Vaak hebben we ook logéhonden en met al die verschillende honden kunnen ze goed opschieten. Tijdens wandelingen op straat worden alle onbekende honden nieuwsgierig en vriendelijk begroet. Ook met onze katten zijn ze dik bevriend en dat is wederzijds. Maar als ze buiten ergens een kat bespeuren komt de podenco in hen boven. Dan zouden ze daar toch wel graag achteraan gaan. Vooral broertje Dixie houdt erg van regelmaat en routine. Zo staat hij erop dat na een wandeling zijn pootjes worden afgedroogd, of ze nu nat zijn of niet. Hij gaat zitten op de mat en geeft eerst zijn ene pootje en dan zijn andere. En voor het slapen gaan moet er uitgebreid en hartstochtelijk geknuffeld worden. Daar hechten ze allebei erg aan. Pixie en Dixie zijn verknocht aan elkaar en zijn daarom alleen samen te adopteren. Up-date 02-08-2021 Pixie, de kleine bruine hond, moet samen met Dixie geadopteerd worden. Het lijkt zoeken naar een speld in een hooiberg: geschikte mensen vinden die hun hart en huis openstellen voor Pixie en Dixie. Twee allerschattigste, maar wel vrijwel blinde hondjes. Bijna acht maanden zijn broer en zus nu bij ons in de opvang. Van angstige, onzekere wezens hebben ze zich sindsdien ontwikkeld tot vrolijke en ronduit aanhankelijke knuffelhondjes. Ze houden nog steeds niet van drukte, veel verkeer of de stad. En ze kunnen af en toe nog altijd schrikken van onverwachte vreemde dingen of geluiden. Pixie blijft wat terughoudend naar mensen die ze niet kent, vooral mannen. En Dixie heeft heel veel tijd nodig gehad om wat zelfvertrouwen te krijgen. Maar in en om huis voelen ze zich allebei veilig en genieten ze van spelen, knuffelen, snuffelen, rennen en als het even kan kattenkwaad uithalen. Net als onze andere honden. Up-date 21-06-2021 Pixie en Dixie zoeken een nieuw thuis, zij verblijven in Nederland. Voor deze geweldige broer en zus zijn wij op zoek naar een liefdevol tehuis.  Zij zijn heel sociaal, nog jong, slechtziend, ze kunnen goed met andere honden omgaan, ze zijn nog wat verlegen en redden zich ondanks hun handicap heel goed. Hieronder meer over de achtergrond van dit bijzondere stel. Wilt u alstublieft contact met ons opnemen indien u  hen een liefdevol, geduldig thuis met wat ervaring wilt bieden? Podenco’s zijn zachtaardig, gevoelig, heel slim en ongelofelijk grappig. Dat geldt zeker voor deze twee schatten. Pixie & Dixie zijn twee kleine, ruwharige podenco’s van twee jaar en bovendien broer en zus! Pixie is het kaneel-kleurige teefje, en Dixie haar broertje met een voornamelijke witte vacht met kaneelkleurige vlekken. Hun moeder woonde bij een galguero, vermoedelijke als fokteef gezien het nestje dat ze kreeg. Maar liefst 7 pups werden geboren, waarvan er drie blind bleken te zijn: Pixie, Dixie en een zusje. De andere pups, die wel konden zien, begonnen hun drie blinde bloedverwanten aan te vallen. Het derde blinde pupje heeft dit niet overleefd… Hun galguero heeft daarop een shelter benaderd, met de vraag of zij konden helpen en een fijn thuis konden zoeken voor Pixie en Dixie. Update 2 februari 2021 Vandaag zijn Pixie en Dixie precies acht weken bij ons in de opvang. Twee superschattige, aandoenlijke, bijna-blinde podencomixjes van 2,5 jaar.  Ze hebben allebei prachtige, donkerbruine en heldere oogjes. Toch zien ze niet veel meer dan het verschil tussen donker en licht. Zusje Pixie ziet iets beter dan haar broertje Dixie.  Ze kwamen bij ons, omdat het in hun vorige pleeggezin veel te druk was voor deze kleintjes. Bijna twee jaar hadden ze in een Spaanse shelter gezeten. Daar waren ze als heel jong pupje afgegeven. Toen ze naar Nederland kwamen waren ze niks gewend en hadden nog niks geleerd.  Gelukkig voegden ze zich zonder problemen in onze roedel. En ook de katten werden gelijk geaccepteerd.  De eerste tijd bij ons gedroegen ze zich vreselijk onzeker en schrikachtig. Heel goed te begrijpen. Alles was nieuw voor ze. Ze hadden geen idee wat alle vreemde geluiden en onverwachte bewegingen betekenden. Toch lieten ze zich gelijk de eerste dag al een jasje aantrekken en aanlijnen. Ze liepen snuffelend mee door de (omheinde) wei. Vooral Pixie, het zusje, zette haar neusje meteen hard aan het werk.    Helaas hadden ze geen flauw benul waarvoor die lekkere wandelingen van soms wel een uur dienden. Om te snuffelen dachten ze waarschijnlijk. Met als gevolg dat er regelmatig een plasje (of meer) binnen belandde.   Inmiddels gaat dat een stuk beter. Ik ken hun dagritme en zij weten dat ik erg blij word van elk plasje en poepje dat ze buiten deponeren.   In huis hadden ze bij aankomst al de grote kamerkennel tot hun veilige haven uitgeroepen. En nog steeds liggen ze daar het liefst. Ze rennen ernaartoe als ze rust, veiligheid, eten of een lekkere knuffelsessie willen.   Als pleegmens moest ik eraan wennen dat ze bijna niks zien en daarom vreselijk kunnen schrikken. Zo struikelde ik een keer terwijl ik met ze door de wei liep. Dat veroorzaakte echt paniek, vooral bij Dixie. Hij moest een poos bijkomen van de schrik. Pixie herstelt altijd sneller dan haar broertje.  Op een keer tilde ik er een op, nam het in mijn armen en zette het ergens anders weer neer. Ik realiseerde me niet dat het hondje niet wist waar het toen was. Nu kennen ze het huis en de mensen en dieren zo goed dat ze wel weten waar ze zijn. Ze rennen soms razendsnel door kamer, keuken, hal, tussen stoelpoten door, om meubels heen en over de banken. Maar als er opeens ergens een doos staat of een kussen ligt die er eerder niet waren dan rennen ze er pal tegenaan. Maar daar schrikken ze dan weer niet van.  Af en toe zijn ze al een beetje ondeugend, maar ze reageren heel goed op een rustige stemcorrectie.  Als er bezoek in huis komt, is Pixie degene die zo ver mogelijk afstand houdt. Ze vindt dat vreemde volk binnen maar eng. Dixie, die buiten minder dapper is dan zijn zusje, komt binnen dan juist heel voorzichtig aan die mensen snuffelen. Over het algemeen vinden ze vrouwen minder eng dan mannen, waarschijnlijk omdat ze in hun hele leventje vooral door vrouwen zijn verzorgd. Ook bij ons kostte het ze veel meer tijd om aan mijn vriend te wennen dan aan mij, maar ik verzorgde ze dan ook vanaf het begin. Inmiddels geeft mijn vriend ze altijd hun eten. Hij loopt ook weleens met ze en ze beginnen hem langzamerhand meer te vertrouwen.  Onze wei is omheind met gaas en er staan bosjes, struiken, bomen, een schuur en nog het een en ander. Daarom durf ik ze nog niet los te laten. Aan de lijn lopen ze ook regelmatig met hun neusje ergens tegenaan. Daar hebben ze geen last van, maar als ze zouden gaan rennen komt de klap natuurlijk harder aan.  Ze vinden het heerlijk om te wandelen op de zandweg achter de wei. Spannende geurtjes maken dat superinteressant. Langslopende mensen proberen ze met hun neusjes in de lucht van een afstandje in te scannen, maar langsrijdende fietsers en auto’s zijn nog steeds erg eng. Vreemde honden benaderen ze rustig en zonder angst. Loslopen zullen ze zeker nooit kunnen, want bij schrik is hun eerste reactie altijd vluchten.  Pixie en Dixie hebben zich in deze acht weken ontwikkeld tot ontzettend lieve, aanhankelijke, knuffelige hondjes, die de buitenwereld nog wel erg spannend vinden.  Ze zijn onafscheidelijk en zoeken samen lieve en geduldige adoptiemensen. Een veilige, rustige woonomgeving is absoluut een vereiste. Ze zullen buiten een veilig omheinde tuin nooit los kunnen lopen.  (4 november 2020) Deze twee podencos zijn ontzettend lieve honden. Omdat ze zo jong al in een shelter zijn beland waar ze liefdevol en zorgzaam behandeld worden, hebben ze geen trauma’s of diepgewortelde angsten. Wel zijn ze erg voorzichtig en wat onzeker en heel verlegen, maar dat is goed te begrijpen als je beseft dat ze allebei nagenoeg blind zijn geboren. Ze hebben de wereld om hen heen nooit gezien, en zijn op zo’n jonge leeftijd al noodgedwongen bij hun moeder vandaan gehaald. Alles is nieuw en vreemd, en zonder goede oogjes erg lastig en zelfs een beetje eng om te ontdekken. Maar zodra ze merken dat de vrijwilligers hen alleen liefde en affectie willen geven, veranderen deze twee zichtbaar. Ze vinden het zo fijn om geknuffeld te worden. Na een aantal maanden hebben ze zich wonder boven wonder aan weten te passen aan het leven in de shelter. Ze zijn allebei lief en onderdanig. Pixie en Dixie zijn allebei grotendeels blind. Pixie ziet iets beter dan Dixie, vermoedelijk kan zij licht en donker/schaduw van elkaar onderscheiden. In grote, open ruimtes past zij zich namelijk redelijk snel aan. Hoewel de precieze oorzaak onbekend is, is wel duidelijk dat het een probleem is met het hoornvlies. Ze zijn ontzettend aan elkaar gehecht. Hoe kan dat ook anders, vanaf hun geboorte zijn ze samen en samen hebben ze alle beproevingen doorstaan. Ze hebben dan ook veel steun aan elkaar en daarom zullen wij hen niet scheiden. Hun nieuwe baasjes zullen natuurlijk veel rekening moeten houden met hun blindheid, en samen zullen ze op zoek moeten naar oplossingen voor alledaagse dingen. Pixie en Dixie hebben dus echt wel speciale aandacht en enige ervaring nodig.

Video van 4731 Pixie & Dixie

Foto's van 4731 Pixie & Dixie

No data was found