December 2016…….onze lieve José was in oktober overleden en onze lieve Musa bleef zo enorm rouwen dat we een andere hond wilden adopteren. Al snel viel de beslissing, het moest Faraon worden. Dat was spannend en zorgelijk, want er was van alles mis met hem. Hij zag er ook zo “geslagen” en verdrietig uit toen hij nét in de shelter was aangekomen en vooral broodmager.

In januari 2017 ben ik hem zelf gaan halen in Spanje en we hadden een enorme klik vanaf de eerste seconde. Altijd was hij er voor me, altijd en voor iedereen was hij lief, zo geduldig, zo wijs. Voor ons en voor iedereen die hem zag. En dat voor een hond die toen al 8.5 jaar was en 8 jaar lang bij een galguero heeft moeten leven van het allerergste soort. Niet te bevatten, niet te geloven hoe verdraagzaam een galgo kan zijn, hoeveel liefde ze hebben, dat ze toch weer vertrouwen in mensen kunnen krijgen. Een galgo is anders dan elk ander ras dat wij kennen.

Een van zijn problemen was een heel ernstige vorm van Leishmania, ook had hij Filaria. Altijd was hij bij me te vinden, zelfs toen hij steeds ouder werd en toch wel heel veel op de bank bleef liggen ging hij altijd op zoek naar me als ik de deur uit ging, stond hij klaar voor me in de hoop dat hij met me mee mocht. Elke andere hond in huis was altijd welkom, ook katten. Zelfs buiten deed hij nooit lelijk tegen andere katten. En dat terwijl hij in zijn goede jaren een fantastische jager is geweest.

Lieve Musa mocht alles van hem, zelfs als ze daar zin in had bovenop hem gaan zitten. Lieve Jalisco, die oh zo bang was van alles toen hij er pas was, werd geduldig door Faraon geaccepteerd en hij deed Jalisco eigenlijk alles voor. Een klein manneke dat mede dankzij hem ook zo veranderd was vanaf zijn aankomst bij ons. Elke hond buiten werd vriendelijk begroet, zelfs katten buiten besnuffelde hij alleen maar heel rustig (tenzij de kat hem niet kende, want dan vond de kat dat natuurlijk niet zo leuk).

Heel aandoenlijk en lief was ook dat zijn zoon een paar maandjes eerder werd geadopteerd dan Faraon bij een van de mensen van GRH. En toen ik daar na een poosje met Faraon op bezoek ging, bleek zijn zoon – die nooit iets wilde weten van honden buiten zijn eigen roedel – wél een enorme klik met Faraon te hebben. Ze leken sprekend op elkaar.

3.5 Jaar lang mochten we alles met hem delen en hij met ons. We zagen wel dat hij langzaam achteruit ging, tenslotte was hij al bijna 12 jaar en met zijn verschrikkelijke achtergrond………. Einde april 2020 gingen we met hem naar onze dierenarts om hem uitgebreid te laten testen. Helaas bleek dat de Leishmania opnieuw enorm actief was en de toestand van zijn nieren was ronduit ernstig. We zijn meteen terug gestapt op een hoge dosis Allopurinol en natuurlijk medicatie voor zijn nieren. Het was een gevecht dat hij en wij tot ons grote verdriet hebben verloren. Hij kon niet meer, hij was helemaal op, zijn nieren waren zelfs nog verslechterd ondanks de medicatie. Op zijn laatste foto is ook zo goed te zien hoe moe hij was. Op 25 mei 2020 hebben we hem naar de regenboogbrug laten gaan waar hij zeker weten alle vriendjes die voor hem bij ons hebben gewoond zal ontmoeten.

Lieve Faraon, liefde is soms loslaten. We zullen je zó enorm missen. Speel en geniet met je vriendjes en tot ziens.