Sara, 11 jaar heb ik van haar mogen genieten. Op 2 Maart 2008 hebben we, mijn zoon en ik, haar opgehaald in Lelystad.

 

Een verlegen meisje, dat niet graag in de belangstelling stond. Er werd gezegd dat ze ongeveer 3 jaar was. Maar zo’n lieve schat, heel rustig en kalm, wijs, dol op iedereen, iedereen dol op haar. Ze kon ook al heel snel los in het park.

Spelen  had ze nooit echt geleerd, maar ze had ‘s middags wel een soort speeluurtje. Dan gooide ze een beertje of een ander speeltje in de lucht. We waren een twee-eenheid, overal ging ze met me mee naartoe. Slapen deed ze tot voor kort bij mij op bed, maar de laatste paar weken ging ze de trap niet meer op.

Ook ging ze steeds meer drinken en plassen, de dierenarts had geconstateerd dat haar nieren niet meer zo goed functioneerden. Als gevolg hiervan werd ze ook steeds magerder,  ze woog nog maar 22 kg.

In de nacht van zondag 3 maart op maandag 4 maart heeft ze een tia of een herseninfarct gehad. Ze kon bijna niet meer lopen toen ik met haar naar de dierenarts ben gegaan en hij raadde aan haar in liefde te laten gaan. Soms is houden van juist loslaten. Wat is dat moeilijk, zo’n beslissing te nemen maar ik heb het wel gedaan……….voor Sara. Nog een laatste blik vol liefde naar mij, toen sliep ze heel rustig in, zonder nog te hoeven lijden.

Mijn lieve meisje, wat mis ik jou. En nu moet ik het weer alleen doen.

Lieve Sara, Ik heb je véél liefde gegeven, maar heb ook minstens nét zoveel liefde van jou gekregen. Mooie herinneringen met jou die niemand mij meer zal afnemen. Jij bent voor altijd in mijn hart.

Dag m’n lieve meisje, tot weerziens.