Door haar galguero gedumpt in een dodingsstation, waar ze eenzaam, bang en alleen wachtte op haar dood. Gered door een van onze Spaanse pleeggezinnen, haar lichaam dan. Haar ziel wordt pas echt gered na adoptie. Want pas in haar eigen huis en met een eigen baas kan Pluma écht gaan leren te vertrouwen in de goedheid van de mens. Helpt u haar? Redt u haar?

Mijn naam is Pluma, en ik ben een 6 jaar oude galga. Als ik in de spiegel kijk, zie ik een prachtige, glanzend zwarte vacht. Ik zie een mooie, witte tekening over een deel van mijn kop en een witte borst. Ik zie een leuk, spontaan en lief uiterlijk, dat mijn trauma’s niet kan verbloemen. Want als ik in de spiegel kijk, zie ik dat mijn mooie lijf trilt van de angst. Zie ik 101 angsten, onzekerheden en nare herinneringen die mij er onder willen houden.

Het liefst kijk ik helemaal niet in de spiegel, het liefst duik ik weg. Weg van mensen, weg van handen die me proberen aan te raken, en weg van geluiden en geuren die ik niet ken. Maar op mijn eigen plekje, waar niemand me komt storen – nooit, zelfs niet 1 keer – waar ik veilig kan liggen, warm en zacht, zonder te hoeven opletten wat er nu weer gebeurt, kan ik rustig slapen. Heel soms lukt het me dan om mijn sidderende lijfje te laten ontspannen en kan ik even bijkomen van alle prikkels.

Mijn pleeggezin is lief hoor, maar geloven dat ze me echt nooit zullen slaan? Terwijl ze met die lange armen en grote handen steeds dichterbij komen…? Hoe wen je daar ooit aan? Ik heb het een keer gevoeld, het vreemde, zachte strelen over mijn mooie vacht. Het leek me wel fijn, maar ervan te durven genieten… Dat kan ik niet. Ik zie het bij mijn pleegbroertjes en -zusjes, ze lijken het erg prettig te vinden en blijven er geduldig voor stilstaan. Maar hoe dan…?

Mijn naam is Pluma, ik ben op zoek naar een adoptiegezin, en naar mezelf. In een eigen, veilig thuis, met een eigen baas die ervaring heeft met getraumatiseerde galgo’s, kan ik misschien mezelf leren kennen. Met een eigen baas, die veel tijd, positieve energie en geduld voor me heeft, kan ik misschien leren genieten van aaien, leren genieten van een kus, een compliment, of gewoon het thuiskomen van mijn baas. Hoe sneller ik geadopteerd wordt, hoe beter. Want hoewel ik hard probeer mijn pleeggezin te vertrouwen, als ik straks weer weg moet, is alles weer anders. Hoe moet ik geloven dat ik ergens thuis ben, als ik misschien ook weer weg moet als ik net gewend ben? Gered ben ik lichamelijk wel, maar in mijn koppie nog niet. Wie komt mij redden? Wie kan mij leren dolblij te zijn als u thuiskomt? Wie ontdekt samen met mij het mooie hondje in de spiegel?