Een paar maanden geleden zagen we een filmpje van een nog vrij jonge podenco, Jalisco, die duidelijk bang was voor een aantal dingen. Omdat hij niet bij zijn toenmalige opvangfamilie kon blijven, besloten mijn man en ik hem in de pleeg te nemen. Het aandoenlijke jochie werd door een van de vrijwilligers van GRH bij ons gebracht eind februari. Iedereen wist blijkbaar al dat het adoptie zou worden, voor ons heeft het wel even geduurd voor we dat beseften.

Jalisco had al heel wat plekken gezien voordat hij bij ons kwam. Zijn allereerste ‘thuis’ was het dodingsstation, daar is hij geboren. Niet bepaald de beste plek om je leven te starten. Van daaruit naar een onbekende plek, toen aan het zwerven geslagen en daarna naar de shelter om medio 2017 geadopteerd te worden in Nederland. Helaas was hij voor deze roedel niet de juiste match en Jalisco verhuisde opnieuw. We wisten mede hierdoor al dat hij voor een aantal dingen bang was, maar zoveel angst hadden we niet verwacht. Ook niet verwonderlijk met alle verplaatsingen in relatief korte tijd, hij wist niet meer waar hij aan toe was. Zenuwplasjes soms in huis, bang van honden, vreemde mensen, onverwachte aanrakingen. En toch tegelijkertijd naar ons toe heel sociaal en speels. Wat een bikkeltje.

De eerste periode dat Jalisco bij ons was moesten we soms ’s avonds meer dan een uur met hem lopen voordat hij zijn behoefte wilde doen, want als hij op een afstand een vreemde zag of een hond of zelfs iemand op afstand hoorde, deed hij  niets meer. Iets afstaan, kluif of speeltje, kon hij niet. Jalisco had geleerd dat hij alles wat hij had moest verdedigen. Geobsedeerd door eten was hij geworden, maar gelukkig niet bij ons thuis. Wel liep hij wekenlang met van angst rollende ogen langs de rest van ons roedeltje, twee heel rustige oudere galgo’s van beiden bijna 10 jaar. Al na een paar dagen bij ons besloten we Jalisco wat homeopathische middelen te geven ter ondersteuning.

Met heel veel geduld, tijd, liefde en het vieren van de allerkleinste succesjes hebben we hem zien uitgroeien van een hondje met aardig wat angsten en veel stress, tot een blije podenco die minimaal 80% van al zijn onzekerheden los heeft kunnen laten…en dat al na 3 maanden! Kort geleden bekeken we zijn foto’s nog eens, foto’s uit het verleden en foto’s die heel recent zijn gemaakt. We kregen er een brok van in onze keel. Een wereld van verschil. De linkerhelft van de foto is in mei 2018 gemaakt, de rechterhelft van de foto is ergens in 2017 gemaakt.

We weten niet precies wat Jalisco aan ellende heeft meegemaakt en ook niet wat hij juist niet aan liefde en warmte heeft meegekregen. Dat zijn verleden tot veel stress en onzekerheid heeft geleid staat vast. Dit kan een scala aan reacties oproepen bij een hond en het is zo erg dat er een groep héél goed bedoelende en liefdevolle mensen is, die dit niet herkent en/of weet. Dan gaat het gedrag van de hond tot onrust, onbegrip en uiteindelijk irritatie leiden bij zijn baasjes en dat is heel begrijpelijk. Ook de hond voelt dat en wordt daar nóg onzekerder of angstiger van.

Wij kunnen dus iedereen, die een hond adopteert met gedrag dat u niet meteen herkent, adviseren direct hulp in te roepen van de nazorger, het adoptieteam of eventueel de gedragsdeskundige. Er zijn zoveel verschillende soorten angst bij een hond en niet iedere hond reageert hetzelfde. Weet dat u er bij Greyhounds Rescue nooit alleen voor staat. Vraag hulp. Het kan zoveel problemen verhelpen én voorkomen, en leiden tot een gelukkige, blije hond en gelukkige, blije baasjes. En… zoals u wel begrepen zult hebben… Jalisco is bij ons gebleven.